فستیوال آدم برفی در اشنویه، این شهر سالهاست که "شهرستان" است!

محمد فتاحي
چند روز قبل ای میلی داشتم از رفیق و دوست دیرینم مصطفی یونسی که فعلا کانادا زندگی میکند. نوشته بود فستیوال آدم برفی و ضرورت احترام به کودک در شهری برگزار شده که روزی "یا شهرستان یا گورستان" بزرگترین شعار و مطالبه اش بود....

برای جوانان و بویژه چپ های هم نسل من این شعار خاطرات زیادی از دوران قبل از روزهای قیام ۵۷ این شهر را به خاطر میآورد. عزیزانی که آن روزها فعالین چپ اشنویه بودند، به دنبال رشد روز افزون تظاهرات ها در شهرهای اصلی ایران در روزها و ماههای قبل از قیام، با تقلاهای زیاد قادر به سازماندهی یک تظاهرات مردمی در دل این شهر خفته شده بودند. بعدها به شوخی و طنز تعریف میکردند که سازش ناپذیرترن مطالبه ساکنین این بخش در آن تظاهرات "یا شهرستان، یا گورستان" بود. گویا به محض اینکه مردم شنیده بودند که چپ ها شعار "مرگ بر شاه" را سرمیدهند، بعداز مقاومتی بازاری مآبانه پراکندگی را آغاز میکنند. بعدها در موارد متعددی وقتی بحث اشنویه میآمد، همیشه جمعی در میان رفقا بودند که طرف دیگر را دست میانداختند که آنها "شهرستان" میخواستند، قیام و انقلاب تحمیل شد!

در دنیای واقعی قیام در این مناطق به وقوع نپیوست. سران عشایر "زرزا" با همدستی "قیاده موقت" تنها نیرویی بودند که در اشنویه قدرت را از رژیم سابق تحویل گرفتند. حزب دمکرات کرستان به دنبال، پا در جا پای همان سنت نهاد. انقلاب بعدها یواش یواش شروع شد و اولین شکوفه های آن در این مناطق بعدها در سنگر مقاومت مردم و چپ در برابر ارتجاع برخواسته از گور سر بر آورد.

تاریخ پیچیده ای گذشت.در طول بیش از دو دهه گذشته، مثل همه جای کردستان، این مناطق هم محل تقابل مداوم سنن متفاوت دو دنیای کهنه و مدرن در عرصه های مختلف زندگی بوده است. همیشه ناسیونالیسم و باقی گرایشات دنیای کهنه برای حفظ برتری سنن خود بر زندگی انسان محروم جنگیده اند. همیشه سنن متعلق به زندگی حال و آینده هم برای جا باز کردن خود تقلای جانانه به خرج داده اند. سالهای اخیر که نتیجه حاکمیت دولت فدرال "خودی" در آن طرف مرز برای مردمان زیادی در این طرف مرز هم روشن شده است، بیش از همیشه چشم مردم به جای شعارهای توخالی خاک و میهن، به دنبال حق و حقوق واقعی و زمینی در زندگی همین امروز است.

 آنچه که میتواند در دل این زمینه های مساعد تخم تغییرات مثبت در زندگی مردم بکارد، نسلی است که دنیایش، انتظاراتش، توقعاتش و حتی توانایی و ظرفیتهایش بسی از نسل ماهای قدیم متفاوت است. به این نسل باید دست مریزاد گفت. فستیوال شادی، تبدیل برف و سرما به لحظاتی گرم در زندگی محرومان، دفاع از حقوق کودک، و دفاع روشن از حقوق انسان بیش از همه دستاورد این نسلی است که در عمق جامعه مشغول کاشتن نهال هایی است که قبلترها نشانی از آن پیدا نبود.